The end..

Ekim'in 14'ü.. Bebeğimin biyolojik yumurtası oluştu. 
30 Ekim gibi de babası ile buluştu.
Nefes Can, sen ilk üç ayda beni fazlaca uyutup, yorgun bırakıp yine de abartmadan olgunlaşmaya başladın. Tüm testlerinde doktorlar harika her şey yolunda dediler :) 
4. Ay itibariyle keyifli dönemlerim başladı. Taa ki babanla işler bozulana kadar. Sen hep süper bir çocuk oldun, şimdiden teşekkür edeyim :) 
Baban baba olmaktan biraz korktu. İşin açıkçası seni ultrasonda ilk gördüğümde hele ki doktor cinsiyetini söylediğinde yani sen hakikaten varsın ya dediğim ilklerimde ağlamaktan içim çıkmıştı. Evet korkulacak bir süreç bu. İyi ebeveyn olur muyum? Hazır mıyım? Ya yapamazsam... Bir de vazgeçtiklerimiz var tabii.. Özgürlük! Sorumsuzluk.. Seninle sanki kendi hayatımızı bırakıp senin için yaşayacakmışım (buradan itibaren benim duygularım, babanla bu konuda konuşamıyoruz.) gibi hissetmek insanı endişelendiriyor. 
Cinsiyetini öğrendiğimde o kadar ağlamıştım ki araba kullanmakta zorlanmış, kenara çekip gözlerimi kurutmuştum :) eve gelip arabayı park edip babana telefonda bağırıp çağırıp boğaz manzaralı bir cafeye gidip deli gibi ağlamıştım.. Sakinleştiğimde yüzüme bakan tanımakta zorlanırdı.. 
Neyse 6. Ayımda gebelik şekeri çıktı bende tatlım. Şeker yüklemesi yaptırmadım elbette. Tamamen tesadüf. 
Diyete başladım ki iyi ki başlamışım o zamana kadar 16 kg almıştım bile. Diyetle  kilom durdu. Ta ki 37. Haftama kadar. Sonra yine başladı :( şimdi 19 kg almış durumdayım; rezillik :/ 
Baby Shower düzenledi bize sevgili Duygu Başak Ablan ve Zeynep Teyzen.. Her şey çok güzeldi.. 


Babanla boşanma safhasına geldik. Hala düşünmüyor değilim açıkçası ama seni daha çok düşünüyorum, o da elinden geleni yapıyor şimdilik. Gerisi zamana kalmış.. 
Şekerim sürekli düşüyor. 50 lerde seyrediyorum ve sürekli mide bulantısı, baş dönmesi yaşıyorum. Sen de tam tersi sürekli bi hareket, tekmeler, özellikle sol kaburgama çalışıyorsun 🙈 seviyorum ama.. Annelik işte😅


Burada nasıl da masumsun ama değil mi... 

Doktorumuz Başkent Hastanesi'nde Güldeniz Desteli. Güven veren biri. Umarım doğumdan sonra da bu savımdan vazgeçmem... 

Sen şimdilik 4070gr görünüyorsun, gelişimin ve diğer detaylar harika, suyun bol. Fakat sürekli düşen şekerim ve ben hazır olmama rağmen senin bir türlü gelmek istememen nedeniyle 40+3 olduğum an itibariyle doktorum sezeryan olmak zorundasın dedi... Suni sancı için çok yukarıdasın. Sana eziyet olurmuş elbette bana da.. Bugün aneztezi uzmanı ile görüştüm. Deneyimli annelerin diri diri kesmek dedikleri spinal aneztezi ile sezeryanı düşünüyoruz. Cuma günü hatta.. Yine de doğumdan sonra sana sımsıkı sarılıp süt verebilecek olmam harika bir duygu.. 

Off ne garip değil mi Nefes'im.. Hayata gelişine müdahale ettiğim için kötü hissediyorum.. Fakat sağlığını da tehlikeye atamıyorum. Yine de umudu kesmeyelim daha 1 günümüz var 😉  Haydi görimm seni kuzumm :) 

Hiç yorum yok:

meslek bozuntusu

hmm..