zeytin diken deli

evime geldim oldukça uzun bir zaman aralığından sonra..
evimizden taşınmışız.. yeni evimizin yeni koltuğunun ucuna yabancı yabancı oturuverdim.
annemin gözü gibi baktığı
vakti zamanında kıskandığım çiçekleri ilişti gözüme.
önce pisler dedim çocuk gibi.
sonra baktım
en az benim kadar garip duruyorlardı odanın köşesinde...
kıyamadım kıskandığım tanıdıklarıma...

sonra sonra alıştı onlarda benim gibi.
onlara su verildi
bana taze balık:)
menfaat dünyası.

eve gelmek demek
aile... komşu, akraba,
gidenler, gelenler...
bu kadar üç noktayı sevmem ama
gidipte gelemeyen, gelmesi olası olmayanlar...

acı kahveyle devam eden,
deniz dalgalarının sesi eşliğinde uzun balkon sohbetleri demek ya...

saatler süren sohbetler
ağlaşmalar
annemin sevmediği dedikoduda olmayınca
uzayıp giden öyküler
hepsinden
hepsinden sonra
bazen yaşamak için delirmenin şart olduğunu düşündüm.
aksinin sağlıksız olduğunu...

zira
yaşamak sevmektir ya.
en sevdiğin
en yanında olmak istediğin olmayınca
naparsın dağ çileğinin yabani tadını.
hangi şarkı seni mutlu eder
anısız.
hangi yüz güzel gelir
sevdiğin değilse.

kimini ömrünü bir ettiği saçını ağarttığı
kimini içinde büyüttüğü
kimini yoldaşı
terkederse
uzanıp dokunabilmek mümkün değilse
zamanın ölçülebildiği alemde

bazen tek çaredir delirmek.
aksi daha delilik.

ya da aksi denilen gibi zeytin dikeceksin yetmişinde...

"yani, öylesine ciddiye alacaksın ki yaşamayı, yetmişinde bile, mesela, zeytin dikeceksin, hem de öyle çocuklara falan kalır diye değil, ölmekten korktuğun halde ölüme inanmadığın için, yaşamak yanı ağır bastığından."

delirmenin en insani olduğunu bildim bu şaka tatilde... dönünce evime önce sevdiğimi sonra en insanları görücem evlerinde...

sözsüz.

Petrol kenti Batman'dan Kültür kenti İstanbul'a Projesiyle gelen

krem renkli

kara kaşlı öğrencilerimize veda etti

bugün İstanbul.

İstanbul'u anlatırken insanımız...

çalışan güzelle çalışan çirkin diyaloğu

hayata yeni başlangıçlar için
geride kalanı
2.el fiyatına verip
eskisinden kıymetlisini mi alıyoruz
soytarılardan.
peki ya üstüne ne veriyoruz
yeni hayat bedeli.
kimdir ki eski hayatı kötü eden
yenisini etmemeye cismi mi var*
...
çirkin olmak tercih değil
güzel olmak gibi.
seni
sen
yapan ne,
çirkin.
"çirkinliğin önüne geçmek için çok çalışmalı"
dedi biri.
peki bilir misin
"güzelliğin önüne geçmek için ne kadar çalışıldığını..."
neyse ne.
dinlencesiz haftasonlarına:)

**fotoğraflarıda gelicek.
şimdi çalışmalı...
*çalıştım bitti.gitti.
uzman oldum. akıllı olun.

fındık kurdu.

Aradan yüzyıllar geçmişçesine garip bir zaman geçmişti ki kız herşeye şaşıyordu. nasıl olurdu da elindeki sigarasıyla girerdi odaya. oysa kardeşi vardı...
şimdi tıpkı bir yabancıya bakar gibi; her yüzyılda yaptığı gibi bakıyordu ona. her yıl en az bir kere baktığı gibi.
nasıl da alışkındı etrafındakiler.
kimse garipsemiyordu.
oysa yasaktı, olamazdı kızın dünyasında böyle şeyler. hemen dışlar atardı hayatından.
bundan mı yalnızdı...
hani şikayetçi olduğu yalnızlık bundan mıydı.
o zaman yalnız kalmalıydı...
zira biliyordu bu bakışını unutmak ve rahat uyuyabilmek için yine gitmeliydi.
uzağa.
yine tek başına ve yorucu bir yolculuğa çıkmalıydı, yüzyıllar süren.
geride alışkın küçük kardeşleri olsa da.
bencilliğin ettikleri mi?
yaşamanın gereği mi diye diye....

o neden alışmamıştı peki

hep böyle bakmıştı

böyle baktığı içinde hep yolculuk yapmak zorunda kalmıştı

ama hep geride bıraktıklarının kabullenmiş bakışlarından incinerek

mutlu gibiydiler.

fındıktan çıkan kurdu, öldürmüyordu henüz küçük kardeşi..ama daha büyük olanı artık öldürüyordu.

kaçmakla iyi mi etmişti?

uzak, yaşamak için gerekli miydi

kalırsa o da öldürür müydü fındıktan çıkan kurtları

belki de fındıktan çıkan kurtları öldürmeliydi

çünkü fındıktan çıkan kurtları herkes öldürür!