renkli masal.

kız uzun uzun baktı turkuaz rengi sulara... uzak eski bir ülkede deniz kıyısında sevimli ve
bulutlara yakın evindeki eski penceresi geliverdi aklına..

eski yollar şimdi sonsuz...

yemyeşil olan şimdi sarı.

çok değildi gemi buralardan gideli.. yalnızca ufukta bir karartıydı buluttan indiren.

sadece susup bakmıştı yanında onunla...

yerin altındaki mağarada ışığı görünce bilmişti aşkı..

uyuyan güzele benzetirdi kendini... bir çuval elma yemiş gibi...

oysa onun yediği masum bir kaç üzümdü.. siyah şekerli olan...

şimdi

elde kalan

kuru dallar arasından

güneşi beklemek...

şikayet edecek birşey yok hayatımda. o kadar sıradanım işte. sabahları dişlerimle kavga ediyorum, neden kendinizi fırçalamıyorsunuz diye. saçlarımm... sanki tüm gece dans edilen bir balodan çıkmış GİBİ... küsüyorum onlara. dinlenememiş gözleme bakıyorum ve özür diliyorum onlardan.. ne hakkım var canım bu kadar yormaya onları. aynada leke var.

hemen sileyim, rica ederim sevgili ayna.. sende her sabah beni çekiyorsun:) olur böyle şeyler.. akşama görüşürüz. siyah sürmemi sürmedim daha, olmaz öyle. katlan birz daha..

sevdiğim insanlar var.

beni seven insanlar.

görüyorum, sokaktaki ağacı göremesemde (hala otçul bir ağaç olduğunu düşünüyorum, belki yarın bir inek yer onu. ama buralarda inek yok) ilk görevim için siirte gittiğimde çöp tenekelerinin yanındaKİ devasa köpekler yüzünden dudağımda uçuk çıkacakkene arabanın bir farı çöpü aydınlatmıştı.

o da ne! çöpün etrafında akşam sohbeti geleneği buralarda ineklere aitmiş... sonraları karşıdan karşıya geçerken ineklere yol vermeye alıştım... bazen gizlice selam bile verdim onlara.. şimdiki sokağımda inek yok...

ama sokağımda çöp var. sevgili belediyem 2 günde bir topluyor. bir hafta 7 gün. sabit iki gün olamadığı için 3günde bir oluyor arada.. ne güzel ne güzel... izmirde arsenik var, burada "X".

ERTELE ERTELE HAYATI.

YAZDIĞIM MASALDA SENİN GİBİ YARIM..

NE GÜZEL GÜNLERDİ BİRKAÇ GÜN EVVELİ..

ŞİMDİ GELENEKSEL BUNALIM GÜNLERİNDEYİZ, HOŞGELDİNİZ.

sokakta ot bitmiş! ağaç değil!

yeni güne çalışmak lanettir cümleleriyle göz açıp,
sokağa çıktığında sesli söylentileri aslında o kadar da kötü değil, temiz hava, uzun yaşanası bir gün, ne güzel sokak, aa bu ağacı buraya kim dikti!
bu ağacı buraya kim dikti?
dün yoktu!
eminim olamaz yani. yani benim 1 yıl 3 aydır yürüdüğüm bu sokak, algım gayet yüksektir dahi miyim ne diyen ben için olabildiğine küçük ve bilindikkken bu ağaç kendini ot mu sanıyor. zira apartman kapısının önündeki çıkıntıda biten otlardan haberdarım..
amman yarabbi!
duyumsama yeteneklerimi yitiriyorum.
-yor eki fazla mı ne?
duyarsız mı olacağım artık, o gün bugün müydü?